Kenniscentrum voor zorg, markt en (semi)overheid.

p/a Ossenzijlstraat 13
8304 GE Emmeloord
Tel. (+31) (0)527-612676

...voor onafhankelijk en deskundig advies......

Secretariaat
p/a Oosterom 19
8303 KL Emmeloord
(+31) (0) 527-616546







info@nopcare.nl

Emmeloord en de EU

In 1668 schreef Vondel de legendarische woorden: ,,De wereld is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel."

In 1900 schreef Herman Heijermans zijn beroemde toneelstuk 'Op hoop van zegen'. Het stuk gaat over het lot waarin mensen gevangen zitten, eigenlijk zonder dat zij het zelf willen, maar in hun situatie niet anders kunnen.

Een vrouw verliest haar man en twee zonen bij een schipbreuk. De reder staat erop een ander schip uit te rusten, 'De Hoop'. Iedereen weet dat het schip wrak en niet zeewaardig is maar de vrouw, Kniertje, kan niet anders dan haar andere twee zonen op dit schip mee te laten gaan.

De reder is immers de baas. Het schip vergaat uiteindelijk en Kniertje spreekt de legendarische woorden: ,,De vis wordt duur betaald".

De EU lijkt zo'n schip te worden. 751 leden uit 28 landen moeten met elkaar in bijna 20 talen communiceren (of juist niet) en van de EU een succes maken. Een schier onmogelijke taak waar het draagvlak in de huidige vorm voor ontbreekt.

Echter de politieke elite (lees: de reder) bepaalt dat het moet. De realiteit gebiedt te zeggen dat het ook niet meer anders kan. De EU kan niet meer terug. Misschien nog wel anders, terug naar de tekentafel.

Maar daar is politieke moed voor nodig. En daar is in Brussel niet veel van. De EU is een roerei. En van een roerei kun je geen ei meer maken.

In 1955 werd de EEG opgericht. Zes landen met vier begrijpelijke, eenvoudige doelstellingen: vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal. Was het daar maar bij gebleven. Dan had zelfs een grotere EU misschien nog wel kunnen slagen.

In ieder geval als men de moed en wijsheid had gehad om vanaf het begin verplicht naast de moedertaal in alle EU lidstaten een gemeenschappeijke taal te >onderwijzen. Konden we tenminste met elkaar praten.

De vergelijking met het project De Deel in Emmeloord is treffend. In de jaren '90 ontstond de gedachte met De Deel iets te doen. Goed idee! Maar toen kreeg de politiek er vat op en werd het een prestige project.

In maart 2006 werd het project, vier dagen voor het aftreden van het College, onder hoge druk door de Raad gejaagd. Draagvlak bij bevolking en bedrijfsleven ontbrak, op een enkeling na. (zie EU)

Eind 2013 liep het project financieel spaak. De financier zag ervan af. Enkele maanden later toverde wethouder Schutte, één dag (de geschiedenis van 2006 herhaalt zich!) voor zijn aftreden een konijn uit de hoed en kondigt een akkoord aan met een nieuwe financier.

Wie dat is bleef een raadsel. Onderzoek levert nagenoeg niets op en navraag bij gemeente en de projectontwikkelaar Provast al evenmin.

Waarom die haast? Het ware eleganter geweest, evenals in 2006, om dit over te laten aan het nieuwe College. Zij dragen nu immers de verantwoordelijkheid. Maar zo werkt het in de politiek niet. Niet in Brussel en helaas ook niet in Emmeloord.

Er is echter ook een belangrijk verschil met de EU. Het project De Deel kan nog terug naar de tekentafel. Het kan nog anders. De laatste beslissing is aan de nieuwe Raad. Daar is de gemeenteraad voor. Zij zal goed onderzoek moeten doen en rekening moeten houden met het draagvlak onder de bevolking.

In het College zitten nu twee partijen, VVD en PU, die zich altijd luid en duidelijk hebben uitgesproken tegen het project De Deel in deze vorm. Het zal interessant zijn te zien of zij nu hun rug recht houden. Aanpassen kost natuurlijk geld. Immers 'De vis wordt duur betaald'. Maar beter ten halve gekeerd...

Het kan nu nog. ,,Elk speelt zijn rol en krijgt zijn Deel". Welke krijgen wij? 30 juni valt het besluit. Een belangrijke dag voor Emmeloord en de Noordoostpolder.

Ik houd mijn hart vast.

(c) Juni 2014, Peter Blauw